Meimeringen | Dichtbij Mick

Dichterbij Mick dan toen was ik nooit. De Mick, de one and only. The Rolling Stone van het eerste uur. Daar zat hij, gewoon een eitje te tikken in het plaatselijke Haje restaurant. En naast ons. Nog geen 3 meter van me verwijderd.

Eerst was hij me niet eens opgevallen: we zaten namelijk iets heel ernstigs te bespreken. Maar toen hoorde ik opeens heel erg Engels praten. En ik heb daar iets mee: met dat Britse. De mannen rond de tafel waren een beetje hippieachtig. Ze tikten hun eitje, haalden wat worstjes, dronken hun thee en koffie. Smeerden een broodje. Een verlaat ontbijt zeg maar. Wij spraken over hele serieuze zaken met iemand en konden eigenlijk geen afleiding gebruiken. Maar op de één of andere manier werden mijn oren en ogen er toch naartoe getrokken. En toen opeens herkende ik hem: van de foto die ik eerder in de krant had geplaatst. Hij trad op: in Balk en in Heerenveen. En wie dat wilde kon ook een meet and greet met hem hebben. Dat leek me leuk, maar ik was verhinderd. Big time. Jammer dacht ik. Maar ook: hoe zou dat zijn? Om zo dicht bij Mick te zijn? Maar ook hoe zou dat voor hem zijn? Altijd maar in de schaduw te leven van je grote broer, terwijl je je sporen zelf in de muziek meer dan hebt verdiend. Toch als ik mensen vraag of ze de broer van Mick Jagger, Chris Jagger, ook kennen, schudden de meesten van nee. Hebben ze nog nooit van een broer gehoord, terwijl hij ook samen met Mick de nodige producties heeft gedaan.

Onze eigen virtuoos op de gitaar kent hem overigens wel. Onze eigen Jan Scheffer (tevens mijn oud buurjongen) , onze eigen Mick Jagger zeg maar stond gewoon met de man op het podium zag ik op social media. Speelde waarschijnlijk de gaten in het plafond met hem. Innig spelend. Armen om elkaar heen nop het einde. Ach, en wie maalt dan nog om de echte Mick?


Auteur

Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)