Meimeringen | Duivels

Ik lag er wakker van. De krant die ik normaal gesproken in de ochtend al krijg en dan waarschijnlijk ook zou moeten lezen, nam ik pas in de avond ter hand. En daar stond het: het bericht was niet eens zo heel groot maar het stond er wel.

Dat die vuile hond van een verkrachter en moordenaar van Anne het nu ook nog nodig vindt om in hoger beroep te gaan. Hij was in het kort gezegd niet netjes behandeld. En vond het dus heel legitiem om minder straf te krijgen, want dat kon zijn tere ziel natuurlijk niet handelen. Alsof je het wel netjes is wanneer je iemand om het leven brengt en haar lichamelijke integriteit schendt, was mijn eerste gedachte. Wat er verder nog door me heen ging , zal ik maar niet op schrift stellen hier. Maar ze gingen best ver, durf ik wel te stellen.

Het is een voorrecht dat we hier in Nederland niet zonder een proces veroordeeld worden, dat niemand hier meer wordt opgehangen of op de elektrische stoel belandt en dat zaken eerst bewezen moeten worden. Dat juich ik meer dan toe.

Maar we slaan door. Er zijn in dit land zoveel mazen in de wet die maken dat er voor de meest geslepen of duivelse mensen (want dat is dit heerschap: duivels en rechtstreeks uit de hel) nog clementie is, dat het voor de nabestaanden eigenlijk een grove belediging is hoe die straffen zijn opgesteld. En hoe slimmer je advocaat en hoe geslepener die is om nog ergens een gaatje te ontdekken of een slechte jeugd uit te buiten – hoe groter de kans dat de slachtoffers dubbel slachtoffer worden. Want met alleen spreekrecht krijg je je dochter in dit geval niet terug. En die vent: die zou zijn ogen uit zijn kop moeten schamen om alsnog te willen proberen om zijn straf te verlagen. Maar schaamte is ongetwijfeld een emotie die niet in zijn woordenboek staat. Net als spijt, berouw en een geweten.

Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)