‘Het hoeft je leven verder niet te bepalen’

Joure

MARREN Armoede is overal, dus ook in de Fryske Marren. In een reeks artikelen besteden de Jouster Courant, de Zuid-Friesland en de Balkster Courant aandacht aan dat onderwerp. In deze aflevering Baukje die haar hele jeugd niet anders kende dan een minimabestaan.

‘Ik ben in armoede opgegroeid. Mijn moeder was alleenstaande moeder en had dus alleen de zorg voor ons. Zij had een Melkertbaan en dat betekende op bijstandsniveau leven,’zegt Baukje daarover. Hoewel ze volgens eigen zeggen een prima jeugd heeft gehad, typeren een paar dingen wel die tijd. ‘We aten heel vaak bruine bonen omdat die goedkoop waren. En mijn moeder maakte aan het begin van de week een pan vlees, waar we de hele week van aten. Daar zat alles in; van een gehaktbal tot een karbonaadje. Vaak met vlees dat nog een dag goed was toen ze het kocht, maar als je het direct braadde nog een aantal dagen gegeten kon worden. Maar dat was op het einde van de week dan niet meer zo lekker als vers gebraden vlees. En we hadden altijd tweedehands kleding aan. Die kregen we van buren of vrienden of kochten we in een tweedehands winkel. Toen ik in een vriendinnenboekje las dat een vriendinnetje het liefst roomboter at, had ik geen idee hoe dat smaakte. Dat kregen wij nooit.’

Ondanks de ‘prima jeugd’ heeft ze nu wel wat dingen waar ze moeite mee heeft of die ze zelf heel anders doet. ‘Ja, ik heb een hekel gekregen aan tweedehands kleding. Altijd in kleding van een ander lopen of zo’n plakplaatje op een scheur in een broek, ik gruwel er nog steeds van. En ik eet nu wel iedere dag roomboter op mijn beschuit. Met De Ruyter hagelslag. Gewoon omdat we dat nu wel kunnen betalen en ik het heerlijk vind. ‘

Klakkeloos geld uitgeven kan of wil ze nog steeds niet. ‘Ik denk echt wel een week na of ik iets wil kopen of niet. Mijn man staat daar heel anders in; die zegt dan koop het nou maar gewoon.’ Onlangs nog wilde ze graag een duur horloge. ‘Het kostte 180 euro, maar daar moet ik dan heel lang over nadenken. Toen ik het uiteindelijk toch heb gekocht, was ik er wel blij mee. En dat is eigenlijk altijd zo. Als ik dan na lang nadenken wel iets koop, ben ik er wel gelukkig mee.’

Een buitenstaander heeft Baukje zich nooit gevoeld. ‘Veel van mijn vriendinnetjes en vriendjes leefden in dezelfde omstandigheden. Het enige verschil was dat wij alleen met mijn moeder woonden, de andere kinderen leefden met een vader en moeder.’ Buren en vrienden hielpen altijd overal waar ze konden, geeft ze wel te kennen.

Hoewel de armoede nooit haar leven heeft bepaald, heeft ze zich wel vanaf jonge leeftijd al voorgenomen dat zij het anders wilde. ‘Ik ging al heel snel aan het werk. Toen ik 12 jaar was had ik al een krantenwijk. Later had ik vaak twee banen. Ik heb overal gewerkt: van winkels tot horeca en nu werk ik al jaren in de communicatie. Daar werk ik hard, harder dan gemiddeld werd mij laatste verteld. Ik denk dat dat nog wel met mijn achtergrond te maken heeft. ’

Door de ervaringen in haar jeugd is ze bovendien enorm zelfstandig geworden vindt ze zelf. ‘Ik wil van niemand afhankelijk zijn, vooral financieel niet. En ik zorg er voor dat ik altijd genoeg geld heb. Door hard te werken, maar ook door heel bewust te zijn van mijn uitgaven. In mijn hoofd bereken ik altijd hoeveel geld er nog op mijn rekening staat. In het begin hield ik ook altijd een kasboekje bij voor onze gezamenlijke huishouding. Mijn man vindt dat onzin en hij doet nu de boodschappen.

Wel wil ik de boodschap meegeven dat een minimuminkomen je leven niet hoeft te bepalen. Ik denk dat je er juist slimmer door wordt. En invoelender ook; ik ben minder snel onder de indruk van zaken. Je kunt mij bij iedereen op de bank zetten. Ik weet wat het is om zelf arm te zijn dus bij mensen die zelf ook niet zoveel hebben, voel ik me uitermate op mijn gemak.’

Meintje Haringsma

De serie over armoede bestaat uit vijf delen. Dit persoonlijke verhaal is de afsluiter. Lees hier de andere verhalen: De Voedselbank ‘Schaamte is niet nodig, het kan iedereen overkomen’ ‘Mensen kunnen moeilijk een weg vinden in al die voorschriften’ ‘Mensen gaan hier zo gelukkig de deur uit’

Auteur

admin