Meimeringen | Communicatie

Het hoge woord was er eigenlijk uit. En het kwam uit alle kelen van de gemeenteraadsleden.

Niet uit de mond van iemand die ze toch al moeilijk vinden van een in hun ogen te sociale partij: nee alle fracties waren er nu opeens klaar mee. Waarmee? Met de communicatie binnen de gemeentelijke organisatie. Die deugt namelijk niet. Of laten we het aardiger zeggen: er schort hier en daar echt flink wat aan.

Mensen krijgen helemaal geen antwoord als ze iets opsturen, iets willen of juist niet willen. Of het verdwijnt op wonderbaarlijke wijze (mijzelf ook al een keer gebeurd.

Toen moest ik het maar persoonlijk afgeven, want mails kunnen kwijtraken, zo luidde het oordeel. Ik dacht juist dat iets dat tussen een stapel papieren ligt, veel gemakkelijker kwijtraakt, maar daar zat ik dus helemaal mis mee.) Mensen worden bovendien niet serieus genomen als het niet uitkomt, ze krijgen veel te laat een antwoord of een antwoord dat nergens op slaat.

Ik zat te kijken naar zo’n digitale uitzending waarin dit alles werd besproken en wilde bijna door mijn eigen microfoon schreeuwen: „Maar er wordt ook veel te weinig naar de burger geluihuisterd.” Maar dat mocht ik natuurlijk niet.

En zonder ons als media op de borst te willen slaan, maar vaak komt er pas actie als wij een keer in het geweer komen. Dan wordt het onderwerp blijkbaar breder uitgemeten, gaan ook andere media moeilijke vragen stellen en zo gaat het balletje dan rollen. Maar waarom vraag je je af? Waarom wordt iemand die al talloze brieven heeft geschreven en net zoveel telefoontjes gepleegd, pas gehoord als wij er een artikel over publiceren? Of als een raadslid het aankaart?

Zo zou het toch niet moeten werken in een gewone democratische structuur? Dat we afgelopen week zagen dat het op nationaal niveau dus ook mooi rommelt, verbaast mij niets.

Ik heb door de jaren heen al flink wat zaken zien gebeuren waarvan ik dacht: „Is dit echt waar? Is dit geen slechte droom waar ik zo wakker uit word?” En nee, ik zeg echt niet dat het overal fout gaat.

Natuurlijk zijn er ook heel veel zaken die ongelofelijk goed gaan. En mensen maken nu eenmaal fouten, ook dat is geen ramp. Maar als er een patroon in fouten lijkt te zitten, dan word ik achterdochtig. Dan lijkt het op een systeem. En dachten we niet dat we die altijd alleen in heel andere landen zagen?

(Tekst Meisje, meisjelemmer.blogspot.com)