Meimeringen | Meester Hoekstra

Een reuzen boom is geveld. Die zin had een van mijn nichten opgeschreven op een rouwkaart toen mijn vader was overleden. Een opmerking die me altijd is bijgebleven, want hij was zo waar: bij leven was mijn vader een reus die alles kon en alleen maar sterkte uitstraalde.

Maar die opmerking van de reuzenboom kwam ook bij me op toen ik las dat ‘onze’ meester Hoekstra van De Dam was overleden. In gedachten zie ik nog zijn enorme handen, die hij altijd veelvuldig waste en zijn imposante figuur. Hij torende altijd boven je uit. Dat kwam niet alleen door dat imposante postuur trouwens, maar ook door de manier waarop hij ons bejegende. Meester Hoekstra was er eentje van orde en van tucht. Geen lawaai in de klas, in een kaarsrechte rij naar de gymlessen. En wie aan die regels geen gehoor gaf, kon rekenen op straf.

Ik weet nog heel goed dat we in de zesde klas - zijn klas - huiswerk meekregen op gestencilde blaadjes. Thuis zat ik die sommen te maken aan de keukentafel. Mijn moeder had daar net de vleespan naast gezet. Een aparte kamer om huiswerk in te maken hadden we niet, want boven was geen verwarming en dat had je dus met de vriesdood moeten bekopen.

Toen er een gehaktbal op mijn bord werd gedeponeerd, kwam er een druppel jus mee. En die kwam op mijn huiswerkblaadje terecht. Toen wist ik al hoe laat het was. En in plaats van dat ik het blaadje open en bloot met jusvlek en al neerlegde voor meester Hoekstra’s, had ik het wat weggefrommeld. Of hij dat het ergste vond of de jusvlek, weet ik nog steeds niet. Maar zijn toorn was groot.

Tegenwoordig hebben we liever een ander pedagogisch klimaat en zouden zulke zaken niet meer kunnen. Maar meester Hoekstra leerde ons wel wat discipline was. Wat hard werken was. Wat plichtsgetrouw zijn was. De meeste van de kinderen van toen hebben met die instelling denk ik wel iets voor elkaar gekregen.

Toen ik hem overigens als volwassene elders tegenkwam heb ik het hem nog wel gevraagd: waarom hij toen toch zo streng was. Hij keek wat bedroefd en liet weten dat het onder andere de tijdsgeest was. Wat ik geloofde. Want thuis zo had ik wel eens vernomen was hij de leukste en liefste vader en man die er bestond. En ook dat geloofde ik.

Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)