Meimeringen | Missen

Ik mis het. Uit eten gaan. Een drankje drinken op een terras. Naar de bioscoop gaan. Zwemmen in het zwembad zonder dat ik daarna in mijn natte zwempak op de fiets naar huis moet.

Naar het theater gaan. Naar mijn favoriete festival gaan, dat dit jaar is afgelast. Naast elkaar op het strand liggen. Pal naast elkaar op een stoel zitten. Mensen een knuffel kunnen geven. Mensen een hand kunnen geven. Uit winkelen gaan terwijl ik niet ieder ander mens als een potentieel gevaar beschouw. Iemand gewoon even terloops een hand op de schouder leggen zonder dat die daardoor direct denkt dat ik hem of haar besmet.

Op vakantie gaan. Oh ja, vooral dat mis ik enorm. Gewoon op pad gaan in een land of een omgeving die je niet kent. Maar zelfs een weekendje Terschelling is al een toer. Halve boten althans qua bezetting, geen wc´s waar je op mag als je ergens bent, niet spontaan ergens uit eten kunnen gaan, geen kroeg waar je aan de bar kunt lallen.

En ik mis dat ik niet naar vrienden kan die in het buitenland wonen. Maar ik weet ook dat er mensen zijn die nog veel meer missen. Die niet eens naar buiten mogen of hun ouders mogen ontmoeten. Of waarvan de ouders al maandenlang in een isolement zitten. Mensen die zo ziek zijn dat ze al dat missen er graag voor over zouden hebben. Dus ja ik mis het, maar ik moet ook niet zeuren.

Afgelopen week merkte ik ook dat ik iets niet miste. Mijn sportschool had in Lemmer naast Sterk een geweldig mooi parcours uitgezet waar we eindelijk (wat waren die maanden lang en wat zak je dan in als een plumpudding) hard aan de slag konden.

Met van die grote touwen, zware gewichten, stangen, elastiek. De dagen erna kon ik niet lopen, maar vooruit dan weet je ook waar je het voor doet. Maar wat me daar op dat veld opviel, was dat er geen telefoons in de aanslag waren. We kregen de hele tijd instructies over wat we moesten doen, volgden die op en waren volledig bezig met waar we mee bezig zouden moeten zijn. Gewoon lekker sporten.

Geen stoorzenders in de vorm van appjes en social media. Alleen die spieren die trilden van inspanning, de zon op je hoofd en de wind in je gezicht. En man wat was dat lekker!

Meisje (meisjelemmer.blogspot.com)