Meimeringen | Bezorgd

Mijn moeder was een overbezorgde moeder. Toen ik gisteravond naar bed ging en alweer dacht dat ik lief niet hoorde ademhalen en hem bijna knock out sloeg om maar enig leven in hem te ontwaren, dacht ik daar opeens aan. Aan al die keren dat zij net zolang naast mijn broertje zat tot hij in slaap viel. Aan al die keren dat ze me waarschuwde voor de gevaren van de grote stad waar ik woonde. Terwijl ik van kroeg naar kroeg zwierf, herhaalde zij het mantra dat mensen daar allemaal in kleden liepen en allemaal - niemand uitgezonderd - aan de drugs waren. Ik vertelde haar nooit dat ik zonder enige angst door een straat liep die niet echt als veilig te boek stond en ik tussen de kleden en drugsgebruikers door liep.

Maar inmiddels ben ik mijn moeder geworden. Ik ben weliswaar geen moeder, maar wel een heel bezorgde echtgenote, een bezorgde tante, een bezorgde vriendin en een bezorgde collega en zelfs buurvrouw. Ik eis een app als iemand naar huis moet, ik waarschuw voor rare ontmoetingen en rare mensen, bouw controleposten in voor iedereen en check tot ik een ons weeg. En ik luister dus naar lief zijn ademhaling als hij in bed ligt. Maar ik kan de keren ook niet meer tellen dat ik bij de buurvrouw voor het raam stond, omdat ze zo raar met de mond open lag. En ik de ambulance met gierende banden al bijna had besteld. En lief dan met een diepe zucht zei: ‘Ze slaapt gewoon. Kijk dan naar haar borst.’ Ja zo neurotisch ben ik dus.

Twee weken geleden mocht lief mee in een luchtballon. Een prachtige ervaring. Die ik hem absoluut gunde. Toen hij eenmaal in de mand stond en het hittekanon aan ging, zag ik echter opeens ook angst op zijn gezicht. Kom er dan uit, gebaarde ik. Maar dat vond hij laf. De ballon ging er met hem vandoor, ik zag hem ver boven me hangen. De hele weg deed ik schietgebedjes, ondanks dat ik wist dat de ballonvaarder heel ervaren en zeer betrouwbaar was. Mijn mantra was als dat van mijn moeder: Laat ze naar beneden komen. Nu. Veilig. Maar dan stond er weer een boom. Of een koe. Na veel bijna-landingen was ik rijp voor valium, maar toen stonden ze toch opeens op de grond. De kussen van lief daarna voelden als van een overlever. Dus…

Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)