Recensie | Nieuw op cd en lp

Joure - Weer verschenen er tal van interessante Nederlandse muziekproducties op cd of lp.

Danny Vera: ‘Pressure makes diamonds 2. Pompadour Hippie’ (cd). Excelsior.

Na de uptempo songs, die eind vorig jaar werden uitgebracht op de ep ‘The year of the snake’ is de ep ‘Pompadour Hippie’ de afsluiter. Ditmaal zijn het de ballads die aan bod komen. Een bewuste keuze van Vera om langzaam en snel werk eens te scheiden. “Ik kan er slecht tegen als rocknummers onderbroken worden door ballads en andersom ook. Vandaar dat ik dacht dat het wel eens leuk zou zijn om hard en zacht te scheiden van elkaar en los uit te brengen’ aldus de Zeeuwse zanger, wiens songs ook ditmaal weer geregistreerd werden door producer Frans Hagenaars, analoog op tape, inclusief ruis… De titel van de cd is een verwijzing naar hemzelf , “een hippie met een vetkuif…” De cd’s 1 en 2, waarvan het werk ook te horen is op de theatertour van Danny Vera en band staan ook op het uitgekomen Excelsior-album op lp. Op vinyl zoals het hoort bij dit soort muziek..!

Mercy John: ‘Let it go easy’ (lp). Butler-Music on Vinyl MOVLP 2364.

Heeft Danny Vera er bewust voor gekozen snel en langzaam te scheiden in zijn muziekkeuzes, Brabander Mercy John , alias John Verhoeven, verkoos een mix van beiden. Zo is er het tweede klassieke album van een singer-songwriter uitgekomen vol Americana. Een album van de man, die ook in het voorprogramma van Danny Vera optreedt, ja zelfs deel uitmaakt van diens band. De autobiografische songs die verhalen van overmatige drankhoeveelheden, zwaarmoedigheid en relatieproblemen zijn desalniettemin erg divers van toon en al met al is het geen klaagzangalbum geworden. Toetseniste Kirsten Boersma zorgt voor het warme achtergrondgeluid op piano dan wel hammond waarbij Rolf Verbaant in veel gevallen excellent het pedal steel hanteert. Mercy John zelf weet zijn songs de nodige schwung te geven door van tijd tot tijd ook de harmonica te bespelen. Heerlijk om ineens een rauwe gitaar te horen in ‘Waiting for your love’, gelaagde vocalen in ‘Good night, good night, ’ of het huilende steel op ‘Let it go easy’, de titelsong. Een klasse productie van Guido Aalbers!

Een weergaloos klapalbum dat uiterst fraai vormgegeven is met een 180 grams lp, geperst op helder blauw vinyl. Tja, het oog wil ook wat.

Emma Peel: ‘Ponderosa’ (cd). Concerto Records. CRCD 3124.

Slechts vier albums maakte ze, Bibian Harmsen, voorvrouwe, zangeres en bassiste van de Amsterdamse band ‘Emma Peel’. Maar wat veel erger was, ze kwam te ontvallen na een vreselijk ziekte, slechts eenenveertig jaar oud in juli 2012. De indierockband ‘Emma Peel’, vernoemd naar de heldin uit de Britse televisieserie ‘The Avengers’, stond op het punt haar derde album op te nemen en was net bezig het nieuwe materiaal in het alternatieve popcircuit uit te proberen. Tussen de nietsontziende chemokuren door werden er echter toch opnamen gemaakt met Joost Buis (lap steel, trombone), Alan Purves (drums, percussie) en haar levenspartner Klaas ten Holt (gitaar, zang) in de SSE Studio Van Frans Hagenaars te Weesp.

De band, opgericht in 1994, die een eigen vorm van Americana speelde, zou gaandeweg meer jazzy en psychedelica-invloeden integreren. Nadat de tapeopnamen vanaf 2011in een kluis hadden gelegen, vond Ten Holt het tijd worden om er iets mee te doen. Met oud bandlid Finn Kruyning werden de tapes beluisterd, hier en daar werden backing vocalen toegevoegd en enig gitaar en keyboardwerk. Het resultaat is een uiterst fris album geworden dat Bibian zeker had aangestaan. De ongelooflijk heldere stem van haar is op integere wijze centraal blijven staan dankzij de muzikale inleving van producer Frans Hagenaars.

Openingsong ‘Borderline’ is zo’n nummer dat uiterst relaxt uit de speakers komt met subtiele achtergrondzang. ‘Old Fasfhioned’ is een song, die naast de atletische stem van de vocaliste prachtig pedal steelwerk bevat.’Mercy’ is Bibian solo, een pracht song die Ten Holt en Hagenaars onberoerd hebben gelaten na de opnamen. ‘Ponderosa’ de titelsong is onbeschrijflijk lyrisch met een schitterende gitaarbegeleiding en subtiel trombonewerk van Joost Buis. Ook de overige songs mogen er zijn!

‘Ponderosa’ mag als een mijlpaal gelden binnen de indiemuziek in ons land, een plaat die in 2011 de grote doorbraak had kunnen betekenen voor de Amsterdamse band! Helaas beschikte het lot anders…

Schitterend dat Concerto Records de kwaliteit van ‘Emma Peel’ op waarde wist te schatten en ‘Ponderosa’ alsnog op zo fraaie wijze heeft uitgebracht!

Koos Schulte