Terug op Het Zand

JOURE

Inmiddels zijn ze de zeventig gepasseerd, maar ze zijn elkaar nooit uit het oog verloren. Wies Huisman (1949), Minke van der Sloot (1948) en Hanneke Kramer (1948) ontmoetten elkaar afgelopen week weer op ’t Zand in Joure. Voor het eerst in veertig jaar sliepen ze weer in de straat waarin ze zijn opgegroeid in de bed and breakfast.

Allen zijn geboren in deze straat. Twee meiden zaten bij elkaar in de klas, de derde haakte snel aan. De moeders waren ook vriendinnen. Ze gingen naar dezelfde kerk, dezelfde Katholieke school en alle drie de vaders werkten bij de Douwe Egberts. Om 17.00 uur stonden de kinderen hen op te wachten op de hoek van de straat. ,,Dan kwam er een stroom van mannen in blauwe overalls’’, zegt Minke.

Buiten spelen

Plaatjes draaien, dansen, bootje varen, zwemmen, schaatsen, iglohutten bouwen van sneeuw, tiepelen, knikkeren, verstoppetje spelen en touwtje springen. Het was een jeugd die zich veel buiten afspeelde. Ook het fietsen achter de bomen hoorde hierbij. Deze ‘sport’ werd Minke haast fataal. Als 8-jarig meisje verdronk ze bijna toen ze het water in reed. Ze lag onder haar fiets. Alleen de grote haarstrik kwam boven het water uit. Omstanders bleven staan kijken; niemand kwam in actie. Buurman Theun Gorter sprong wel het water in. ‘Hij heeft mijn leven gered’.

Uit Joure

Hanneke vertrok in 1967 uit Joure op 18-jarige leeftijd. Zij ging de verpleging in. In Sneek ging ze intern. Wies verliet Joure in dezelfde periode om als kleuterleidster te gaan werken in Noord-Holland. Minke trouwde in 1971 en verhuisde datzelfde jaar naar Bolsward.

Intense vriendschap

De vriendschap is altijd als een rode draad door hun levens gelopen. Na al die jaren spreken ze nog in ieder geval drie keer per jaar af. Wies en Minke schrijven elkaar regelmatig brieven. Hanneke mailt met de anderen. Wies: ,,In onze levens is heel wat gebeurd. Maar we hebben altijd de warmte vastgehouden. Wat allemaal gebeurt in een mensenleven, is ons ook overkomen. We hebben elkaar hier altijd in gevolgd. Het is een hele mooie intense vriendschap gebleven op alle vlakken. Het is verbonden met alles dat belangrijk is in het leven.’’ Hanneke: ,,We hebben vaak diepe, persoonlijke gesprekken. En we weten van elkaar dat het binnen onze groep blijft. Dat is van ons. Dat is heel vertrouwd.’’ Wies: ,,Ja, je kunt wel zeggen dat wij al zeventig jaar hartsvriendinnen zijn.’’

Herinneringen

’t Zand is flink veranderd in de afgelopen jaren. In hun jeugd waren er een aantal winkels. Een dag eerder maakten de drie een ‘kuierke’ door Joure. De gids leerde hen veel nieuwe dingen. Hanneke: ,,Vroeger keek je daar niet naar. Het was zo vertrouwd.’’ Wies: ,,We kwamen deze dagen even in het nest.’’ Hanneke: ,,We hebben een hele prettige jeugd gehad hier. Heel onbevangen en vrij.’’ Wies: ,,En de herinneringen van nu, worden weer nieuwe herinneringen’’.

Tekst: Brenda van Olphen