Halve eeuw Douwe Egberts

JOURE

Na vijftig jaar is Klaas Hoekstra (65) uit Joure met pensioen. Bij de poort van de Douwe Egberts fabriek stonden 8 mei zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen hem op te wachten. Op een bont versierde fiets reed de pensionado naar huis.

Laatste werkdag

Een echte laatste werkdag was het dinsdag niet; hij had een vrije planning. Maar stilzitten is niets voor hem, dus na een kwartier koffie drinken, stapte hij op de heftruck om mee te helpen, maar hij werd er snel vanaf gehaald. Toen was het zomaar 12 uur, het einde van de laatste werkdag.

Achter in de tuin vertelt hij over zijn werkzame leven. De voeten zijn nog gehuld in de warme sokken, terwijl de thermometer 25 graden aangeeft. Zijn vrouw Hilly vult het verhaal regelmatig aan. De twee kleinzoons spelen met de Duplo.

School was niets voor hem

Iedere dag fietste Klaas langs de Douwe Egberts van het ouderlijk huis in Broek naar school in Joure. De 15-jarige jongen vond niets aan school en wilde aan de slag. Zijn vader werkte in de fabriek en had hem aangemeld. Op 6 mei 1968 stapte hij voor het eerst de werkvloer op. Het eerste loonstrookje was een fortuin: 190,90 voor vier weken werk.

Van de tabak naar de thee

Klaas Hoekstra begon in de tabak met het kerven van de shag en het opleggen van de tabak. Na elf jaar kon hij aan de slag bij de thee. Deze afdeling was jarenlang zijn werkplek. De theemachine werd hem zo eigen, dat hij instructeur werd. In 2012 ging Klaas aan de slag in het magazijn. Een plek waar hij volgens eigen zeggen echt van het werk heeft genoten. ,,Ik had fijne collega’s. De waterlanders kwamen wel even om de hoek kijken bij het afscheid.’’

Personeelsfeestjes

,,Wat ik niet wil vertellen, krijgen ze ook niet uit mij’’, zegt hij stellig. Nare dingen worden dan ook niet besproken op deze zonnige middag. De personeelsfeestjes komen wel ter sprake. De viering van het 250-jarig bestaan is hem het meest bijgebleven. Met z’n allen gingen ze naar de Efteling. ,,We hebben zo gelachen’’, vertelt Hilly. ,,Je leert op dat soort dagen je collega’s van een hele andere kant kennen’’, vertelt Klaas. ,,Dat is zo leuk.’’

Pater familias

Klaas is de rust zelve. Verschillende chefs en managers versleet hij in een halve eeuw werken. Eéntje noemde hem de ‘pater familias’, de vader van de familie. ,,Ik wist niet goed wat ik daar op moest zeggen. Maar ik vond het wel een eer dat hij mij zo noemde.’’

Met plezier naar het werk

,,Ik heb nog nooit een wanklank van Klaas gehoord over het werk’’, zegt Hilly. ,,Hij is volgens mij nog nooit met tegenzin naar het werk gegaan.’’ Klaas beaamt dat. Hilly werkte vroeger zelf ook bij de fabriek. Lachend vertelt ze: ,,Ik kon met mijn baas absoluut niet door één deur. En die man werd mijn schoonvader!’’ De vader van Klaas werkte ruim veertig jaar voor Douwe Egberts.

Halve eeuw DE

Volgens Klaas is het dertig jaar geleden geweest, dat de laatste na vijftig jaar afzwaaide. In theorie zou over drie jaar nog iemand een halve eeuw bij Douwe Egberts kunnen noteren. ,,Maar ik denk dat hij eerder met pensioen gaat.’’

Vroem!

Klaas heeft genoeg plannen. Zijn passie voor het evenement Vroem!, het vrijwilligerswerk als verkeersregelaar en zijn familie vullen de tijd op. De kinderen hebben een taart laten maken met hierop een foto van Klaas bij de theezakjesmachine. Vijfentwintig jaar geleden is de foto gemaakt. De verbaasde blik maakt de verrassing compleet. ‘Och jongens’, zegt hij met een lach. De kleinzoon komt hem even later een stukje brengen; hij mag aan zijn eigen hoofd beginnen. ,,Ik krijg de tijd wel vol,’’ zegt hij terwijl hij de vork erin zet.

Brenda van Olphen