De bescheiden meiden van DWP

SINTJOHANNESGA

Het meidenvoetbalteam van De Witte Peal (DWP) uit Sintjohannesga speelt sinds dit seizoen in de hoofdklasse. En ook al presteren ze de laatste tijd iets minder: het team blijft sterk staan. Coach, twee trainers en drie meiden van de ploeg zaten met de Jouster Courant om tafel.

Eerste team in hoofdklasse

Na de zomer is MO15-1 gestart in de competitie. Het is het eerste team in de geschiedenis van DWP dat op dit niveau speelt. Maar naast hun voetbalschoenen lopen is er niet bij. Sterker nog: volgens de trainers en coach mogen ze wel wat trotser zijn op hun prestaties. ,,Ze moeten meer in hunzelf gaan geloven, want ze kunnen het’’, zegt trainer en moeder Yvonne Mienstra. ,,Ze zijn niet voor niets in de hoofdklasse beland. Daar kom je terecht omdat je goed bent. Dat moet je alleen nog even beseffen en dan komt de rest vanzelf.’’

Winst en verlies

Het team is hecht. De dertien speelsters weten precies wat ze aan elkaar hebben. Het is vriendinnen onder elkaar. Het voetballen versterkt de onderlinge band volgens de dames. ,,Je kunt je energie kwijt’’, zegt Marit (13). ,,Het samenwerken is ook leuk’’, vult Lisa (14) aan. Voor beiden is ook de winst belangrijk. In de kleedkamers worden soms tranen gelaten als ze verliezen.

De meiden zijn rond hun achtste jaar begonnen met voetballen in de ME3. ,,Daar verloren we alles, want we hadden alleen jongens als tegenstander’’, vertelt Marrit (13). ,,Toen kwamen we in de ME1 en steeds een stapje hoger. En nu spelen we hoofdklasse.’’

‘Meiden zijn serieuzer’

Het vrouwenvoetbal van DWP telt drie meidenteams, twee volwassenteams en een 35+ team een kwart van het volledige ledenaantal. ,,Dat deze meiden als enige in de hoofdklasse spelen voelt goed’’, zegt Thedo Mienstra, vader en coach. ,,Ze moeten het alleen nog beseffen. Dat doen ze nog niet. Die bescheidenheid zie je in het veld ook terug. Daarom vallen de resultaten ook een klein beetje tegen.’’ Aan de inzet ligt het niet volgens Sjirk Elzinga. Meiden luisteren beter dan de jongens vindt de trainer. ,,Jongens zitten altijd te klieren. Met meiden heb je dat niet. Zij zijn serieuzer en pakken het ook wat sneller op. Ik vind het trainen van meiden ideaal. Dat doe ik liever dan een team jongens trainen.’’ Elzinga probeert de meiden naar een hoger niveau te krijgen door veel te trainen op conditie. Want hoe meer conditie, hoe langer ze het volhouden. ,,En positief blijven. Het is heel belangrijk dat het hele team plezier heeft.’’

Dertien is te weinig

Het team bestaat uit dertien meiden van tussen de 12 en 16 jaar. Behalve uit Sintjohannesga komen de speelsters uit de omliggende dorpen. De meiden spelen nu met dertien. Blessures zorgen ervoor dat ze moeten ‘lenen’ bij een ander team. Ze hebben nu eigenlijk een of twee spelers te weinig om lekker te kunnen spelen, maar de poel in Sint Jut is al leeggevist. Het team hoopt meiden uit omliggende dorpen aan het team toe te kunnen voegen.

Groter denken

De meiden van MO15-1 hopen op het kampioenschap dit seizoen, al lijkt dat behoorlijk ver weg. Op professioneel niveau gaan voetballen sluiten alle drie niet uit. ,,Als je echt wat wilt bereiken, dan moet je naar een grotere club. Ze komen waarschijnlijk niet naar DWP om te kijken hoe deze meiden kunnen voetballen’’, zegt Elzinga. Lisa: ,,In dit team zit ik voorlopig wel prima. Maar als je echt een droom hebt, dan zou ik wel de stap zetten. De ambitie is er wel.’’