Meimeringen | Doede

Doede Bleeker. Hij was niet één van ons uit het dorp, maar voor mijn gevoel toch wel iemand die bij ons ‘soort mensen’ hoorde. Een ruwe bolster, met een blanke pit. Iemand die zijn mening wel durfde te zeggen, maar eigenlijk ook ingetogen was. Eigenlijk best een beetje als de Lemsters. We kunnen er wat van als het om praten gaat, maar als het er werkelijk om draait dan zeulen we veel met ons mee zonder dat anderen dat weten.

Doede had ik lange tijd alleen op tv gezien. Hij speelde in een film, zat in andere programma’s. En hij zong natuurlijk liedjes. Over switsokken bijvoorbeeld. Hilarisch natuurlijk, maar voor je het weet kleven die zweetvoeten voor altijd aan je en ben je nooit meer anders dan de clown van de klas. Als ik de stukken goed gelezen heb, was dat ook iets dat hem frustreerde. Omdat hij veel meer was dan de clown van de klas. Of misschien wel helemaal nooit die clown wilde zijn.

Zijn wat wilde vissershoofd deed me denken aan pake. En aan mijn ooms. Gezichten doortrokken van de zee. Van het harde leven. Toen ik daadwerkelijk een keer bij Doede in de viswinkel stond, omdat hij zich opeens in mijn werkgebied bevond en ik wel vond dat ik zo’n man moest kennen, bleek hij helemaal niet zo uitbundig. Eerder wat stil en teruggetrokken. Hardwerkend, dat wel. Mijn plan was nog om me voor te stellen als zijnde van de krant, maar toen ik zijn houding opmerkte, heb ik dat gelaten. Ik voelde me daar niet gemakkelijk bij, omdat ik het gevoel had dat hij zich daar niet gemakkelijk bij zou voelen. Ik betaalde mijn visje en ging weer.

Hij heeft nooit geweten wie ik was (wat ook niet belangrijk is). Ik wist wel wie hij was, maar natuurlijk niet echt. In verband met zijn veel te vroege overleden kwamen de verhalen los. Over hartenpijn en zijn gevoeligheid. Zie je wel dacht ik toen. Maar ook dat het jammer was. Dat juist die kant van hem zo weinig naar voren is gekomen voor een groter publiek. En dat ik hem dat zo gegund had.

Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)