Recensie | Van kwaad naar erger in ‘Lief van je’

JOURE

Roanne van Voorst (1983), antropoloog en schrijfster van zowel non-fictie als fictie bracht onlangs haar tweede ontluisterende roman uit: ‘Lief van je’. Een soldaat, die na haar uitzending last krijgt van een angststoornis, staat daarin centraal.

Volgens het Veteraneninstituut zijn er in ons land 140.000 veteranen waarvan 20 procent klachten kent, psychisch dan wel lichamelijk. Soms verdwijnen de klachten binnen drie maanden na terugkeer. 10 Procent van de teruggekeerden heeft echter behandeling nodig. Ongeveer 5 procent van de gevallen blijkt dermate ernstige klachten overgehouden te hebben na een missie dat er sprake is van PTSS ofwel een Post Traumatische Stress Stoornis. Roanne van Voorst: ‘Lief van je’. Uitgeverij Brandt. ISBN 978 94 92037 76 3. Het boek begint redelijk onschuldig. Rêve en haar broer Justin wonen nog thuis en zijn student. Moeder is thuis en een enthousiast vrijwilliger in een AZC, vader is vertaler. Na een avondje stappen met Abby , haar vriend David en Justin blijkt de laatste spoorslags verdwenen. Zijn stoffelijk overschot wordt teruggevonden onder de Van Marelbrug. In de loop van het verhaal komt de lezer meer aan de weet van dit gebeurde, hoewel de ware toedracht wazig blijft. Nadat Rêve een verhouding heeft, die niet stand houdt, een one night stand, raakt haar leven dermate in een stroomversnelling dat ze haar studie opgeeft en besluit zich aan te melden voor militaire dienst. De verhouding met haar ouders komt meer en meer op scherp te staan. Na haar opleiding wordt ze op vrijwillige basis uitgezonden naar Syrië , zoals in het boek staat “om de doffe blik van mijn ouders te ontwijken, die alleen maar voor me bleven zorgen omdat ze niet wisten wat ik hen had aangedaan…” Rêve wordt buddy, maatje van de oudere medesoldaat Frank. Ze weet zich te bekwamen in het opsporen van bermbommen en iedereen vertrouwt op haar. Met Frank krijgt ze een hechte band, die uiteindelijk verbroken wordt door het onoverkomelijke…Nadat ze een pols gebroken heeft, keert ze in Nederland terug en zien haar ouders in haar “de verloren zoon”. Haar leven wordt echter niet meer zoals het ooit was. Laat staan dat ze vrijwilliger zou worden op het AZC omdat ze nu “de mensen uit Syrië had leren kennen…”, aldus haar moeder. ’s Nachts is het enige moment dat Rêve de straat nog op durft en in iedere getinte medemens ziet ze een verholen vijand, iemand die uit het oorlogsgebied is teruggekeerd om hier onheil te stichten… De afloop is rampzalig en PTSS slaat toe. En de noodlottige stapavond wordt gememoreerd, de avond waarop Rêve haar broer de dood vond. Het einde van het boek laat de lezer in verwarring achter. Dat wat er in Syrië gebeurde en de uiteindelijke gevolgen daarvan, terug in Nederland, maken dat je de geestelijke verwarring van het hoofdpersonage meent te kunnen doorgronden. Toch blijven er nog voldoende vragen over bij het open einde van het boek. Een roman, die nadat het boek is gesloten, in je hoofd blijft hangen. Zeker voor diegenen, die PTSS in een context willen zien is dit boek een echte aanrader! Een subtiel boek, waarin de schrijfster meermalen flashbacks toepast, die steeds voor een andere insteek zorgen! Koos Schulte

Auteur

Brenda van Olphen