Ingezonden brief | Schaam je

Joure

In onze samenleving waar rijken steeds rijker worden, moet je je als samenleving schamen voor armoede die er is. Individuele schaamte is niet nodig als je arm bent. Door tegenslag of beperkingen, pech, geen werk, scheiding, kan iemand in de positie komen dat alle speelruimte verdwenen is. Dat schulden zich hebben opgehoopt, en elke tegenvaller of een noodzakelijke extra uitgave je soms een paar maanden financieel in de problemen brengt.

Als ik de artikelen in de Jouster Courant lees over armoede dan zegt de vertegenwoordiger van de gemeente, aan elk probleem is wel een mouw te passen. Het is waar dat we met een stelsel van toeslagen mensen die gedupeerd zijn niet uit de boot te laten vallen, maar er is ook een andere waarheid.

Als je door omstandigheden structureel in armoede verkeert wat is dan nog je toekomstdroom, wat is het perspectief om uit de ellende te komen. Wat zijn je reële kansen om werk te vinden dat ook nog een beetje bij je past.

Ik schaam me voor een samenleving waar onze medeburgers aangewezen zijn op de voedselbank. Denk je eens in, dat je te weinig geld hebt voor de normale dagelijkse uitgaven voor levensonderhoud. Je hoeft je niet te schamen zegt men, maar het is elke keer weer dat je met lood in je schoenen daar naar toe moet en dank je wel moet zeggen. Ik weet nog, het is al wat jaartjes geleden, dat we door de dames van de Elizabethvereniging mee werden genomen naar Terra om een jas uit te zoeken, warm en degelijk. Je moeder kreeg geen geld om het voor haar kinderen te besteden, nee dat deden de dames het zelf om zeker te weten dat het besteed werd zoals bedoeld.

Het is mooi als we elkaar wat toe steken en als ik de opsomming lees van al onze goedheid die vertolkt is in ons sociale stelsel dan zou je haast denken, waar hebben we het over, wie loopt er te zeuren over het probleem van de armoede. Ik herinner me dat we thuis een Bleuband doos kregen vol met allerlei goede gaven. Ik zal u een compleet overzicht besparen maar een paar dingen noemen, een doosje met kleurpotloden die zo kort waren dat ze te klein waren voor een puntenslijper, om actueel te blijven een technische zakagenda van een jaar oud, wollen borstrokken met zoveel stoppen dat het meer op een quilt leek dan een borstrok.

In de buurt speelden we met alle kinderen, veel gezinnen verkeerden in dezelfde armoedige situatie. Vriendjes van school waren er niet zo veel, je schaamde je om ze mee naar huis te nemen. We hadden niet z´n Perzisch ogend tafelkleed met een kristallen asbakje. Onze blokkendoos bestond uit afvalhout van de timmerman. Schoenen, al waren ze een maat te klein moesten helemaal worden afgedragen.

Mijn zusje wilde met de school 3-daagse schoolreis mee, het was geen duur uitstapje en toch, ook het gereduceerde bedrag was te veel. Er was wel een potje voor arme gezinnen maar het was je eer te na om daar tekst en uitleg te geven over de situatie waarin je verkeerde.

Natuurlijk is het waar dat we in de verschillende tijdsgewrichten armoede verschillend definiëren, maar iedere keer dat je moet vragen om hulp wordt je met de neus op de feiten gedrukt dat je het niet alleen kunt redden. Armoede vreet aan je en beïnvloed je voor je leven. Niet iedereen gaat er even zwaar onder gebukt, gelukkig niet. Mensen kunnen er uitkomen en voldoende kracht ontwikkelen bij een solidaire opstelling in plaats van ikke, ikke. Is er genoeg geld, als je dividendbelasting voor buitenlandse investeerders af wilt schaffen, 1,4 miljard, ja dan heeft onze samenleving geld genoeg.

Ik zou zeggen, de armoede moet structureel de deur uit, het gebeurt niet vanzelf, werk daaraan. Toeh.

Theo Huisman


Auteur

admin