De peetkinderen van Trompert

JOURE

In 1947 vertrok mejuffrouw Jo Trompert op 32-jarige leeftijd vanuit het Westen naar Friesland. In naoorlogs Haarlem had zij als gezinsverzorgster gewerkt en nu ging zij als sociaal verzorgster aan de slag voor de fabrieksmeisjes van Douwe Egberts in Joure.

Zij vond woonruimte aan het Achterom bij de familie Oortwijn, later aan de Stationsstraat en ging voortvarend aan de slag in de fabriek. Ze maakte de kantine voor de meisjes gezellig met kleedjes op tafel en een beetje meer warmte. Ook kwam er tijdens het werk muziek, ‘want dat houdt de mensen fit en kwiek!’ Sietske Bos werd aangesteld voor het wassen en verstellen van de werkschorten. Zo liep iedereen er netjes en schoon bij. Als een meisje een paar dagen niet op het werk verscheen stapte Jo Trompert op de fiets of in de Volkswagen en bezocht de families om hen met raad en daad bij te staan.

Vrijetijdsbesteding en ontspanning bood ze op originele wijze. Ze organiseerde uitstapjes en vakanties met de meisjes. In juli 1949 ging het eerste reisje via de Afsluitdijk naar het strand van Schoorl. Op een stormachtige dag was er een uitje naar Vlieland. Later vertrokken ze op de fiets naar Apeldoorn of Terschelling, gingen naar Texel of op werkbezoek bij DE in Utrecht of Den Haag.

Jo Trompert zette zich ook in voor vormings- en ontwikkelingswerk voor de vaak jonge fabrieksmeisjes van 14-15 jaar. Zij begon in de middagpauze met naailessen voor eenvoudige kinderkleding. Later volgden kooklessen in de huishoudschool van Joure. Jo Trompert zag in dat de vorming en ontspanning voor de fabrieksmeisjes een officiële vorm moesten krijgen. Zo ontstond in 1952 de Zonnebloemschool voor maatschappelijke vorming, huishoudelijke taken, zang, muziek en gymnastiek. Trompert werd als bezielend leidster geprezen bij haar vertrek in 1955. Zij ging toen terug naar Haarlem om dichter bij haar familie in Noordwijk te zijn. In de afscheidsrede werd haar harde werken genoemd, het pionieren binnen Douwe Egberts en het, met niet aflatend enthousiasme en inzet, verbeteren van de werk- en leefsituatie van de fabrieksmeisjes.

Hoeveel zij voor de meisjes en families, collega’s en buren betekend heeft blijkt uit de vele foto’s van bruidsparen, en de postkaarten die in de jaren na 1955 werden gestuurd. Hoezeer zij de contacten waardeerde blijkt wel, altijd heeft ze de post en foto’s bewaard.

Jo Trompert is pas geleden 102 jaar geworden. Zij kan zelf haar verhalen niet meer vertellen, maar heeft dit altijd vol enthousiasme aan haar familie en de achternichtjes gedaan. Er zijn zelfs verhalen dat zij petekinderen in Friesland heeft. De familie zou graag in contact willen komen met deze peetkinderen. Zij kunnen een mailtje sturen naar de redactie op jou@ndcmediagroep.nl of bellen met 058-2845745.


Auteur

Redacteur