Recensie | Interessante boek- en plaatuitgaven van Excelsior-medewerkers

SNEEK

Onlangs verschenen er twee boeken van auteurs, die tevens hun medewerking verleenden aan de productie van een tweetal cd’s, die uitgekomen zijn bij het Excelsior-label.

Mick Johan: ‘Totemdier Arafat’. Lebowski. ISBN 978 90 488 3316 0. Halverwege de jaren negentig verhuizen Tommie van veertien, zijn oudere zus Sofie en zijn ouders naar Seedorf, destijds nog een van de legerplaatsen In Duitsland waar Nederlanders gedetacheerd waren. Hoewel Tommie zijn woonplaats Ermelo omschrijft als “een safaripark van geestelijke afwijkingen” verzet hij zich tegen het verhuizen naar Duitsland waar zijn vader als commandant gestationeerd wordt. De saaie buitenwijk, de nieuwe school en het kazernecomplex roepen zijn woede op en weldra ligt hij met vrijwel iedereen in de clinch. Wat zou hij graag terug zijn bij zijn vrienden Dino en Fokke… Bij slechts één persoon in Seedorf voelt hij zich thuis: bij “Yasser Arrafat”, een kreteksigaretten rokende zonderling. Wanneer Tommie soldaat Tjendol ontmoet raakt zijn leven in een stroomversnelling als hij door hem de wereld van drugs, geweld en gabberhouse leert kennen. Eén van zijn leraren “Boss Hogg” lijkt hem van de ondergang te kunnen redden… Met ‘Totemdier Arafat’ heeft Mick Johan (1980), die zelf in Duitsland opgroeide als zoon van een daar gelegerde militair, zijn eerste roman afgeleverd. De journalist-kunstenaar lijkt in zijn schrijfstijl beïnvloed te zijn door Jan Wolkers; het sadisme, de ironie, de spot en het geweld zijn echter veel heviger, zodanig dat je als lezer zo nu en dan even moet slikken… Hopelijk wordt Johans volgende boek iets milder van toon! Mich: ‘Mich’. (27 min.) Excelsior 96474. Op het gelijknamige debuutalbum presenteert het vijftal van Mich, waaronder drummer Mick Johan, zich als de herrijzenis van een jaren tachtig-negentig band uit het wave en shoegaze-circuit. In een wereld van dromerige melodieën zijn de instrumenten luider gemixt, zodanig dat de vocals met moeite verstaanbaar zijn. Het genre dat Mich beoefent kent tegenwoordig weinig navolging, zodat de band , wie weet, in een behoefte kan voorzien. De musici, die hun sporen hebben verdiend in andere bands, maken puntige, overwegend snelle popsongs, waarbij Rimmer Veeman (Rimer London)voor het warme geluid zorgt dankzij zijn keyboards. Gitarist Piet Parra verzorgde het vrolijke binnenwerk van de cd-inlay, met voorop de verdrietige dog, fraai vormgegeven door Nicole Pedder. Het album is voor vinylliefhebbers ook als lp verkrijgbaar. Leendert van der Valk: ‘Voudou’. Atlas Contact. ISBN 978 90 450 2862 0. Muziekjournalist Leendert van der Valk verdiepte zich in de geschiedenis van de voodoo. Niet de rituelen met naalden en popjes, maar het oeroude West-Afrikaanse geloof dat met de slaven mee kwam naar de Nieuwe Wereld belicht hij. Ondanks dat voodoo werd verboden, leeft het onderhuids voort in de muziek. Immers, ooit verbood wit Amerika de Afrikaanse drums, omdat men vermoedde dat de drums als communicatiemiddelen gebruikt werden. Voor ‘Voudou’ , op diverse wijze geschreven, reisde Van der Valk de halve wereld rond; van New Orleans naar Haïti, Suriname, Togo en Benin om de relatie te ontdekken tussen voodoo en moderne muziek. Van der Valk wilde weten wat hij zelf miste. Hoe vaak had hij zich nog echt verloren in muziek? In al die landen zocht hij naar rituelen en bezocht hij straatfeesten en popconcerten. Hij onderzocht de ritmes waarmee voodoo-gelovigen hun goden opriepen, om vervolgens te ontdekken dat Buena Vista Social club, superster Beyoncé, James Brown, Ray Charles, Otis Redding, en zelfs de klassieke componist Gottschalk voodoo, of voudou in hun muziek kennen. Zo is ‘Voudou’niet alleen een boek over muziekstijlen, maar ook een boek dat de historie verhaalt. De grijze geschiedenis van de slavernij komt schrijnend tot leven. Verzet en culturele trots tonen aan dat voodoogoden dagelijks nog wereldwijd bestaan. Om de schrijver aan te halen: “De geschiedenis, de goden, ze zitten in de muziek. De voodoo die ik aanbid is de groove. Ik weet nu dat die nooit zo had geklonken als er niet duizenden goddelijke liedjes de oceaan waren overgestoken, heen en weer gespoeld als eb en vloed, gecentrifugeerd in een culturele draaikolk.” Leendert van der Valk heeft met zijn lijvige boek van 365 pagina’s een interessant stuk muziekgeschiedenis, geloofsleer, en sociale geschiedenis weergegeven. Een tot nu toe vrijwel braak liggend gebied heeft hij op onderhoudende wijze naar voren gehaald. Een boek dat eens te meer aangeeft hoe een historische gebeurtenis tot in oneindigheid kan doorwerken! ‘Voudou’. (73 min.) Excelsior 96493. De cd ‘Voudou’ had mijns inziens eigenlijk ingeseald moeten worden bij het gelijknamige boek maar er zullen wel redenen geweest zijn om daarvan af te zien. Het boek is een ondersteuning van de tekst en geeft diverse genres weer, die Van der Valk lieert aan Voudou. Na een inleiding wordt de geschiedenis van iedere cd-track weergegeven. Waar de track vandaan is gekomen, welk label, welk jaar, en hoe de omstandigheden waren. Bij ‘You’ve got me voodoo’d’, lezen we dat de jonge Louis Armstrong in 1940 bij zijn oma woonde, die in voudou geloofde. Op het nummer zingt, “rapt” hij , waarin ondermeer jungledrums voor de begeleiding zorgen. Dr.John bezingt in ‘Eleggua’ over de ‘spirits’, de geesten. Maar liefst achttien tracks bevat het album van artiesten, die slechts bij weinigen bekend zijn: Ibeyi, Togo All Stars, Vaudou Game Ft., Koko Taylor, enz. Waarom de cd-inlay slechts de Engelse tekst bevat, waar het de aanvulling is op een in het Nederlands uitgegeven boek, ontgaat me enigszins. Desalniettemin blijft het een aanstekelijke cd, die het boek prima ondersteunt, maar ook los daarvan interessant is om te beluisteren! Koos Schulte

Auteur

Brenda van Olphen