103 jaren oud

Joure

Mevrouw Mink uit Sint Nicolaasga is 103 jaar oud. In maart van dit jaar behaalde ze deze respectabele leeftijd. Maar een verhaal in de krant wilde ze toen niet ‘want er zijn ook anderen die zo oud zijn’. Haar vaste hulp Marijke Leenstra merkte dat ze achteraf op haar beslissing terug kwam. Want deze hoge leeftijd is ‘toch wel een beetje bijzonder’.

Mevrouw Mink is geboren in het jaar 1914. Ze groeide op in De Norde, nabij Sondel. De Eerste Wereldoorlog was gaande. Nederland was neutraal en ving Belgische vluchtelingen op. Ook waren er militairen. ‘Die waren hier ingekwartierd’. Het is één van de vroegste herinneringen van de eeuwelinge. Deze tijd is ze nog niet vergeten: een buurvrouw is het kind van één van de Belgen.

Op de Norde was het een pittig leven. Ver buiten de bewoonde wereld woonde mevrouw Mink op de boerderij met vier zussen en een broer. Basisschool De Terp was in Sondel, een goed half uur lopen vanaf huis. Het buitenspelen was een feest voor mevrouw Mink. ‘Dan gingen we naar het bos en dan speelden we met de pannendeksels. Dat was prachtig’. Het gezin ging ook op vakantie. Een oom had een groot huis waar de hele familie zich verzamelde. Ook een tante uit Winterswijk kwam ‘út fan hûs’. Na de basisschool, moest ze in huis helpen. Later ging ze te melken bij een boer in Wijckel. Alles gebeurde met de hand. ‘Dat was best zwaar soms. En we moesten altijd fietsen. Auto’s waren er nog niet’.

Op haar 26ste trouwde mevrouw Mink haar man. Het was 1940 in de laatste dagen voor de oorlog. ‘We gingen ’s ochtend vroeg naar het gemeentehuis’, zegt ze. ‘En om 12 uur trouwden we voor de kerk. De zussen van mijn man werkten in Haarlem. Die durfden de reis niet te maken. We hebben dus geen groot feest gehad’. Van de roerige tijden heeft het gezin weinig meegemaakt. Er was voldoende te eten. ‘Mijn man werkte bij de gemeente. Hij hoefde daarom niet naar Duitsland. Wel hebben we een fiets verstopt voor de Duitsers. En we hebben een paar onderduikers gehad.’

Na de oorlog verhuisde het gezin Mink van Sondel naar Idskenhuizen. In 1998 vertrokken mevrouw Mink en haar man naar Sint Nicolaasga. Het echtpaar Mink kreeg drie kinderen, twee zonen en een dochter, zes kleinkinderen en dertien achterkleinkinderen. In 2002 overleed haar echtgenoot. In dat jaar merkte mevrouw Mink dat het allemaal wat minder wordt. ‘Ik stond de plafondlampen te poetsen, en toen dacht ik: ik word nu wel echt oud’. De eeuweling was op dat moment 88 jaar oud.

Mevrouw Mink komt uit een sterk geslacht. Haar vader bereikte de respectabele leeftijd van 95 jaar. Haar moeder is 79 jaar oud geworden. Ook de zussen van mevrouw Mink hebben een hoge leeftijd gehaald: 96 jaar, 90 jaar, 100 jaar en 103 jaar. De laatste is vorig jaar overleden. Een foto van drie van de zussen op leeftijd staat op de kast.

De 103-jarige is goed bij de tijd. Iedere dag leest ze het Friesch Dagblad en kijkt ze Omrop Fryslân en het NOS Journaal (‘in die volgorde, altijd het Friese nieuws eerst’). Ze woont nog zelfstandig in de Scharleijen in Sint Nicolaasga. En met hulp van haar kinderen en Hof en Hiem, redt zij haar prima. Het 103 worden vindt ze eigenlijk niet zo’n prestatie. En bijzonder vindt ze het eigenlijk ook niet. Haar hulp Marijke Leenstra is het daar niet mee eens. ‘Deze leeftijd en zo scherp van geest. Dat is uniek. ‘En jo wurde noch âlder’, zegt ze tegen mevrouw Mink.


Auteur

Redacteur