Recensie | Suske & Wiske, een iconisch duo, nieuwe stijl

SNEEK

De Tweede Wereldoorlog was nog maar net verleden tijd, of de Vlaamse jeugd kon een fraai ongekleurd stripboek in de boekhandel of kiosk zien liggen: ‘De avonturen van Rikki & Wiske’ van Willy Vandersteen.

Het jaar daarop, 1947, werd het tweede deel uitgebracht waarbij de hoofdpersonages als ‘Suske & Wiske’ door het leven zouden gaan. In de vroege jaren zestig zou de serie Suske en Wiske-boeken in twee kleuren gedrukt worden om uiteindelijk, tegen het einde van de jaren zestig, in vier kleuren uitgebracht te worden. Dat er verschillen bestaan tussen de Vlaamse uitgaven qua taalgebruik, uitvoering, en verschijningsmoment doet in wezen niet ter zake. Het kenmerkende aan de delen was altijd het rode front met daarin een prachtige illustratie, de serie-aankondiging in wit van ‘Suske & Wiske’ en daaronder de titel van het betreffende deel in vrolijk geel. En niet te vergeten de nummeraanduiding in een cirkeltje zowel voorop het album als onder op de rug. Na goed zestig jaar besloot Standaard Uitgeverij dat het tijd was het roer om te gooien. Met deel 296 ‘De curieuze neuzen’ uit 2007 moest de vernieuwing intreden. Naast simpeler taalgebruik dat ook de jongere lezertjes zou moeten aanspreken, zou het voorplat in het vervolg bestaan uit één grote illustratie, met bovenaan het rode kader waarin de serienaam en de titelnaam zouden voorkomen en het o, zo vertrouwde nummerschildje. Met terugwerkende kracht ontwierpen de medewerkers van Studio Vandersteen nieuwe omslagen in dezelfde stijl als het “neuzen-album”, zodat uiteindelijk alle verkrijgbare titels gerestyled zouden zijn. Anno 2017 heeft Standaard Uitgeverij besloten de serie andermaal op de schop te nemen. Met ‘De planeetvreter’ deel 339 moet een eigentijdse nieuwe weg ingeslagen worden. De delen tot aan nummer 300 zullen in een andere uitvoering verschijnen, ‘Classics’. Zowel het nieuwe deel als de eerste vier heruitgaven in de serie ‘Classics’ liggen nu in de winkel. Willy Vandersteen: Suske & Wiske 339. ‘De planeetvreter’. Veranderingen Wat meteen opvalt aan de nieuwste titel is het grote formaat A-4, dat het zo kenmerkende vertrouwde kleinere heeft verdrongen. Prominent in het rode kader wordt de naam van de oer-auteur Willy Vandersteen vermeld (nu is dat al weer vele jaren het duo scenarist Peter van Gucht en illustrator Luc Morjaeu), de serienaam en de titel in respectievelijk het vertrouwde wit en geel. De serienaam kent een strakkere lettering! De nummeraanduiding kent niet meer de vertrouwde vormgeving en ook op de rug laat het nummercirkeltje verstek gaan. Al meteen valt het op dat er ook in het tekenwerk veranderingen zijn doorgevoerd. De qua kadering altijd vrij strakke lay out wordt afgewisseld door grote kaderloze illustraties. De personages De figuren hebben een make-over gehad. Wiske draagt een strak gesneden jurkje en hippe laarsjes. Onder haar jurkje dienen vrouwelijke vormen zich aan… Suske draagt zwarte skinny jeans, sneakers, en een witte bloes waarover een rode hoodie. Zijn haar vertoont nu een kuif in plaats van het zo vertrouwde “gel-kapsel”. Tante Sidonia draagt niet meer haar vertrouwde polo, maar een strakke bloes en jasje en… haar zwarte rok heeft plaatsgemaakt voor een broek. Lambik is vrijwel hetzelfde gebleven evenals professor Barabas. Ook Jerom is weinig veranderd of het hipster-armbandje zou het vermelden waard moeten zijn. Soms is het getekend, soms is het weggelaten (vergeten?) en soms zit het links (achterop omslag) dan wel rechts in het verhaal… Het verhaal is aardig, maar niet spectaculair zoals min of meer op voorhand verwacht werd. Twee marsmannetjes Karadt en Orlock zijn ontdooid door de opwarming van de aarde. Professor Barabas heeft een oplossing voor hen in petto. Classics De eerste vier delen van de serie ‘Classics’ zijn gelijktijdig uitgebracht. Het zijn nummers uit de seriedelen 67 tot en met 299: 1’Het geheim van de gladiatoren’, 2 ‘De duistere diamant’, 3 ‘De schat van Beersel’, en 4 ‘De groene splinter’. Het is opmerkelijk dat de nummers niet overeenkomen met die van de serie zoals we die kenden! Het geheim van de gladiatoren was bijvoorbeeld altijd 113 en De duistere diamant 121. Ook is het opvallend te noemen dat drie van de vier verhalen ooit gepubliceerd werden in de zogenaamd ‘Blauwe reeks’, de verhalen die Vandersteen in de jaren vijftig voor weekblad ‘Kuifje’ tekende en die destijds als eerste delen van de serie in kleur werden uitgegeven. Elk deel kent flappen met daarop de geschiedenis van het betreffende boek. De delen kennen een nieuwe lettering waarbij de teksten zo nodig zijn aangepast. De inkleuring is overnieuw gedaan in fraai pastel! Waarom de Classics-serie - die nu al de “witte reeks” genoemd - zo’n groot wit kader kent is mij onduidelijk. Waarom niet het knallende rood dat de boeken eens zo herkenbaar maakte. Per slot van rekening moeten deze welhaast 250 delen mede het visite-, het introductiekaartje van de serie worden! Alle vijf in deze recensie aangehaalde Suske & Wiske-delen zien er voortreffelijk uit, waarbij het te wensen is voor uitgever en makers dat de serie weer nieuwe lezers aantrekt en die aan zich zal weten te binden. De toekomst zal het uitwijzen. Koos Schulte

Auteur

Brenda van Olphen