Meimeringen | Manchester regeert

Joure

Een dag na de lafhartige aanslag (is een aanslag niet per definitie lafhartig?) zitten we met vrienden in een restaurant in Gambia. In het voornamelijk Islamitische Gambia moet ik er misschien bij vermelden. Dat is ook de reden dat de meeste mensen om ons heen een frisje voor zich hebben staan en alleen de Toubabs (ja dat zijn wij, de witte mensen) wijn, bier of iets sterkers.

Al de hele dag hebben we gesproken met mensen die zich vol verschrikking uitspreken over weer zo'n nare aanslag met zoveel doden. Het oordeel is unaniem: dit zijn geen moslims, dit zijn terroristen. Andere moslims moeten ze stoppen zegt Trump. Maar hoe doe je dat als je zelf ook slachtoffer bent op meer dan één manier? We besluiten ons op het eten te richten en ervaringen over de familiebezoekje uit te wisselen. En dan doemt er opeens een grote groep achter ons op die ook wil eten. Mannen in lange gewaden met lange baarden. Met een donker uiterlijk, een Arabisch uiterlijk. Libiërs, Afrikanen, Libanezen? Een vreemde combinatie, maar hij straalt wel iets ongenaakbaars uit. Alle vier kijken we verschrikt. Dan worden er tassen onder de tafel geschoven. Als ze weglopen, weet ik het wel. Dan ben ik ook weg, zegt mijn disgenoot. We lachen er om als een boer met kiespijn. Dan steekt eentje zijn hoofd onder de tafel. 'Ik denk dat hij nu de ontsteker op scherp zet', lachen we onze angst weg. Als we de volgende dag van het strand komen, zitten er in het huisje naast ons mensen in lang gewaden met lange baarden. We kijken elkaar verschrikt aan. Alweer. Het paradijs verandert in een plek waar aanslagen worden beraamd? Of worden hier zieltjes gewonnen voor een belachelijke strijd onder jongeren die alles doen om aan de armoede te ontkomen? Of kwamen ze juist goeds doen, wilden ze samen een vuist maken tegen dit geweld en spraken ze daar over? We zullen het nooit weten, we haten ons eigen rare gevoelens over mensen die we helemaal niet kennen, maar waar we blijkbaar zomaar bang voor kunnen zijn. Het huis is de volgende dag leeg, de groep mannen hebben we nooit meer gezien. Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)

Auteur

Redactie