Meimeringen | Ik kende hem niet

Joure

Ik kende hem niet. Niet in de zin van kennen. Van weten wat iemand beweegt. Van weten hoe hij leefde, wat hij deed.

Ik wist niet eens dat hij bij ons in de straat woonde tot ik hem zag staan in de voortuin. Toen pas bedacht ik me dat die man met die speciale bril gewoon bij ons op het rijtje woonde. Ik kende zijn achtergrond niet, wist niets van zijn werk of zijn relaties. We zeiden altijd vriendelijk goedendag tegen elkaar, dat wel. Soms liep hij achter door het paadje, vaak zag ik hem aan de voorkant voorbij schuifelen. Ik dacht altijd dat hij op weg was naar zijn woning, elders. Dat hij net uit een auto of een busje was gestapt om te werken. Tot ik hem dus die ene keer zag staan, met een sigaar in zijn mond. Normaliter sta je niet met een sigaar in de mond bij een wildvreemd iemand in de tuin, dus toen bedacht ik me dat hij daar gewoon woonde. Mijn interesse was wel gewekt, even schoot het door me heen dat ik niets van hem wist. En toch, na weer een vriendelijke begroeting bleef het daar ook bij. Zonder mezelf al te veel eer toe te bedelen, denk ik nu wel, waarom ben ik niet gewoon even blijven staan? Heb ik gewoon even een praatje met hem gemaakt. Over het weer, de bloemen, de vogels in de bomen, dat de sigaar lekker rook. Heb ik even contact gemaakt. Maar ik liep door en heb daardoor nooit kunnen weten dat het leven moeilijk voor hem was of was geworden. En dat spijt me.

Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)


Auteur

admin