Meimeringen | Klaske

Lemmer

Hoe giet it faam? Ik hoor het mezelf nog zeggen, terwijl ik mijn fiets parkeerde bij de supermarkt. Ze keek me dapper aan, maar uit haar woorden begreep ik wel dat het allemaal zo fijn niet ging. Ik zit weer midden in de kuren zei ze. Beide wisten we maar al te goed wat dit betekende. Maar toch stapte ze vervolgens op haar eigen fietsje en nam ze haar boodschapjes mee in de tas. Natuurlijk kende ik haar. Van de kroeg, van het voorbijgaan, omdat we in een ver verleden bij elkaar in de straat woonden, van het verlies van haar man toen ze nog veel te jong was. Maar ook omdat haar broer bij me in de klas zat. Van dat soort zaken. Maar vooral van die ene ontmoeting. Toen ze daar opeens in dat ene ziekenhuis in Amsterdam zat, waar ik ook moest zijn. Ze zat in de hal, vooraan. Op die te lage stoeltjes. Boven haar hoofd lagen de mensen aan de chemo wist ik. Wist zij. De geur ervan drong in onze neusgaten. Een geur die we beiden zo goed kenden. Ik ging even bij haar zitten, vroeg haar hoe het ging. Daar in Amsterdam wisten ze weer meer dan elders zei ze, dus ja het ging wel. Joop was de auto of de taxi even halen zei ze en we babbelden totdat ik ons gesprek moest afbreken. Ik moet door de scan zei ik verontschuldigend. Daarna spraken we elkaar af en toe. Even vragen hoe het ging. Of er lichtpuntjes waren. Of er nog plezier was. Soms zag ik haar fietsen. Ze leek zo gezond. Aan de buitenkant. Maar we stonden ook samen in de rij bij iemand die was overleden. We snikten. Onbedaarlijk. Om hem. Maar ook om onszelf. Ik wilde, ik wilde……

Meisje  (www.meisjelemmer.blogspot.com)

Auteur

Cindy Houwen