Meimeringen | Een frisse wind

Joure

De titel zou van alles kunnen betekenen. De wind die we voelden toen we op de eerste dag van het jaar naar een ijzig koude nieuwjaarsduik stonden te kijken (ja kijken, we deden niet mee), het feit dat asielzoekers die rottigheid hebben uitgehaald gewoon de deur niet uit mochten met oud en nieuw, dat we samen aan crowd funding deden voor een zieke medemens uit ons dorp.

Nu moet er nog een frisse wind komen voor al die raddraaiers die gedurende oud en nieuw (en andere tijden) geen respect hebben voor mensen van ambu, politie en brandweer. Zouden ze merken hoe het is als ze zelf niet geholpen worden als ze met iets ernstigs op de straat liggen? Of zou het eindelijk doordringen als iemand anders vuurwerk op hen afschiet terwijl ze in een soort doodsnood liggen of een geliefde van hen zijn of haar laatste momenten lijkt te ondergaan? Ons land is waarschijnlijk te humaan voor dat soort zaken, maar je zou het bijna invoeren. Toch gaat die frisse wind daar niet over. Het gaat over onze woningbouwcorporatie. Een aantal weken geleden werden we uitgenodigd om mee te denken over plannen. Plannen die nog open lagen. We mochten roepen wat we wilden: over de straat, de omgeving, de huizen en zelfs ons eigen huis. Dat die woning van ons een gigantische overloop heeft waar je niks mee kan, omdat er geen deur in zit, mochten we zeggen. Dat we daar onze logees wel moeten stallen, omdat er geen andere ruimte is. En dat we dus ’s nachts op onze tenen langs de gasten hun bed kruipen in de hoop dat die niet wakker worden. Of dat we hopen dat we al een handdoek of onderbroek uit de kast hebben getrokken, omdat ze daar anders weer wakker van worden. En dat die vieze lucht van honden, katten en eten van de buren van beneden niet weg kan en een raampje heel fijn zou zijn. En dat er dan geluisterd wordt en ze zelfs komen kijken of iets daarvan veranderd kan worden. Dat is beslist een fijne frisse wind, die een vette pluim verdient. Meisje (www.meisjelemmer.blogspot.com)

Auteur

Brenda van Olphen